Cen­tra­le ban­ken blij­ven een on­mis­ba­re steun voor de mark­ten

Fis­ca­le sti­mu­li wor­den mo­ge­lijk de vol­gen­de stap 

Sinds de financiële crisis van 2008 is de rol van de centrale banken duidelijk veranderd. Toen de wereldeconomie nog functioneerde in het vertrouwde schema van groei / inflatie en recessie / deflatie was het de taak van de monetaire overheid om de hogere inflatie te bestrijden met renteverhogingen en anderzijds de groei nieuw leven in te blazen met renteverlagingen. Het gevaar voor een volledige ineenstorting van ons financieel systeem dwong de centrale bankiers om bijzondere maatregelen te nemen met massieve geldinjecties in de economie. Een neveneffect van deze politiek was zichtbaar op de kapitaalmarkten: een groot deel van deze nieuwe liquiditeiten vond zijn weg naar aandelen, obligaties en immobiliën. Zo hebben de centrale banken een vorm van verslaving gecreëerd in de financiële markten. Het motto van veel beleggers is geworden: niet panikeren, de centrale banken zullen wel te hulp komen. En dit jaar is het niet anders: eerst begon de FED met renteverlagingen, met een tweede stap in september. De ECB voelde zich ook gedwongen om de rente nog dieper in negatief territorium te brengen en haar inkoopprogramma van obligaties te hervatten.

Centrale Bank

Het belang dat beleggers hechten aan wat er gebeurt op de obligatiemarkt werd trouwens duidelijk toen de rentecurve midden augustus inverteerde (de Amerikaanse tienjaarsrente daalde toen onder de Amerikaanse tweejaarsrente)De wereldbeurzen tuimelden onmiddellijk met 2 tot 3 %. Een inversie van de rentecurve wordt immers door veel economisten en strategen beschouwd als een betrouwbare indicator van een nakende recessie. We hebben herhaaldelijk gezegd dat we dit signaal ook met de nodige aandacht opvolgen maar dat het genuanceerd moet worden door de bijzondere huidige omstandigheden. De vorige inversies werden veroorzaakt door kortetermijnrenteverhogingen door de FED, die de hoge inflatie moest bestrijden en zo een afkoeling van de economie uitlokte. De FED is momenteel echter de rente aan het verlagen. De inversie komt van de sterke daling van de langetermijnrente, veroorzaakt door de vrees van beleggers voor de groeivertraging en door de voortdurende geldstroom van liquiditeiten naar de obligatiemarkt. Wanneer er goed nieuws komt, bijvoorbeeld vanuit de handelsonderhandelingen, zal de langetermijnrente hoogstwaarschijnlijk weer stijgen en de inversie laten verdwijnen. Daarom hebben we onze strategie van overweging in aandelen en onderweging in langetermijnobligaties gehandhaafd, weliswaar met enkele aanpassingen waar nodig.

Heel wat economisten beseffen wel dat de politiek van monetaire versoepeling zijn limieten heeft, en het debat richt zich nu naar de nood aan fiscale stimuli om de wereldeconomie te steunen. De VS hebben al in 2017 dergelijke maatregelen genomen met hun fiscale hervorming. Indië was vorige maand aan de beurt. China overweegt ook om zijn economie te boosten met fiscale steun. De druk binnen Europa ligt vooral bij Duitsland. Berlijn heeft tot nu toe altijd geweigerd om af te wijken van zijn strenge budgettaire discipline, maar de recente, bijzonder slechte economische cijfers zullen misschien de Duitse politici op andere gedachten brengen. Dat zou ongetwijfeld warm onthaald worden door de financiële markten.

 

Auteur: Argenta Asset Management-expert

Lees meer